بسیاری از صاحبان کسب و کار هنوز تصور می کنند که ثبت شرکت در یکی از مناطق آزاد امارات به معنای معافیت کامل از مالیات است. اما واقعیت قانون مالیات بر شرکت ها در امارات چیز دیگری می گوید و همین سوءتفاهم ساده می تواند هزینه سنگینی برای یک شرکت تازه کار داشته باشد.
طبق قانون، هر شرکت منطقه آزاد یک مودی مالیاتی است و باید در سامانه مالیاتی ثبت نام کند و هر سال اظهارنامه بدهد، حتی اگر در نهایت مالیاتی پرداخت نکند. نرخ صفر درصد فقط به شرکت هایی تعلق می گیرد که عنوان «شخص واجد شرایط منطقه آزاد» را بگیرند، و تازه این نرخ فقط روی «درآمد واجد شرایط» آنها اعمال می شود. هر درآمد دیگری با نرخ استاندارد نه درصد مالیات می خورد.
درآمد واجد شرایط معمولا شامل معامله با شرکت های دیگر مناطق آزاد و فعالیت هایی است که در فهرست رسمی دولت آمده؛ مثل تولید، لجستیک، مدیریت سرمایه گذاری و اجاره هواپیما. فهرست این فعالیت ها با مصوبه وزارتی شماره ۲۲۹ سال ۲۰۲۵ به روز شد و حالا تجارت برخی کالاهای صنعتی و شیمیایی را هم در بر می گیرد. در مقابل، فروش خدمات به مشتریان سرزمین اصلی یا به اشخاص حقیقی معمولا درآمد واجد شرایط به حساب نمی آید.
برای حفظ این امتیاز، شرکت باید حضور واقعی در منطقه آزاد داشته باشد، یعنی دفتر، کارمند و فعالیت اصلی درآمدزا در همان منطقه، صورت های مالی حسابرسی شده ارائه کند و قیمت گذاری معاملات با اشخاص وابسته را مستند نگه دارد. نکته حساس سقف درآمد غیرواجد شرایط است: این درآمد نباید از کمتر از پنج میلیون درهم یا پنج درصد کل درآمد بیشتر شود، وگرنه وضعیت صفر درصدی شرکت از دست می رود.
نکته ای که کمتر کسی به آن توجه می کند این است که شرکت های سرزمین اصلی تا سقف ۳۷۵ هزار درهم سود سالانه مالیات صفر درصد دارند، اما شرکت واجد شرایط منطقه آزاد این معافیت پایه را برای درآمد غیرواجد شرایط خود ندارد. به همین دلیل انتخاب میان منطقه آزاد و سرزمین اصلی باید با حساب و کتاب دقیق و ترجیحا با مشورت یک مشاور مالیاتی انجام شود.